بیا

که دیگر

مردم

من زخم خوردم

- هرچند که عشق را چنین شایسته نیست اما -

آن زخم کاری

مرا کشت

« در راه دوست جان سپردنم هوس است »

لیکن

فربه شدن لاشخوران را

از گوشت خود

تاب نارم

مانند فراق

اما چه می توان کرد

که سرنوشتم

پیش توست

همراه دلم!

ندانستی که من بی تو، بی هیچم؟

به خود بنگر

و بنویس زیبایی را

- بر لوح تقدیر -

که زیبایی را

زیبایی شایسته است